Αντώνης Ανδρουλιδάκης
Δεν μπορούν όλοι να σε συναντήσουν εκεί που βρίσκεσαι.
Κι αυτό δεν είναι αγένεια, δεν είναι κακία. Είναι όριο. Είναι ανθρώπινη ανεπάρκεια που δεν ομολογείται, μια σιωπή που βαραίνει περισσότερο από τις λέξεις.
Μπορεί να έχεις αγαπήσει με καθαρότητα, με ανοιχτή καρδιά, με τόση υπομονή που να θύμιζες τις ρίζες ενός δέντρου στην καταιγίδα.
Αλλά αν ο άλλος δεν έχει μάθει να αναγνωρίζει το εσωτερικό του "δελτίο καιρού" - να βλέπει, να ρυθμίζει, να περιθάλπει τον ίδιο του τον εαυτό - τότε κάποια στιγμή μπορεί να γκρεμίσει κι εσένα. Όχι επειδή δεν σ’ αγαπάει. Αλλά επειδή δεν μπορεί.
Η συναισθηματική απουσία δεν είναι πάντα θορυβώδης. Μερικές φορές μοιάζει με γλυκύτητα ή με ησυχία. Μ’ ένα "όλα καλά", που δεν λέει τίποτα. Μ’ ένα άγγιγμα που δεν φτάνει βαθιά. Με μια σιωπή που δεν ακούει.
Σε τέτοιους δεσμούς, το να προσπαθείς να εξηγήσεις τι νιώθεις είναι σαν να μιλάς σε τοίχο. Όχι γιατί δεν σε ακούν. Αλλά γιατί δεν υπάρχει χώρος μέσα τους για να σε χωρέσει.
Κι ύστερα μπορεί να αντιληφθούν τα όριά σου ως επίθεση, τη θλίψη σου ως βάρος, τη διαφάνειά σου ως υπερβολή. Ό,τι δεν καταλαβαίνουν, το αμφισβητούν. Κι ό,τι τους ξεβολεύει, το επιστρέφουν σ’ εσένα.
Δεν είναι θέμα κριτικής – είναι θέμα φροντίδας προς τον εαυτό σου. Γιατί χωρίς συναισθηματική επίγνωση, δεν υπάρχει αμοιβαιότητα. Δεν υπάρχει χτίσιμο, ούτε θεραπεία. Υπάρχει μόνο φθορά. Μια διαρκής ανάγκη να εξηγείς τα αυτονόητα, να μικραίνεις για να χωρέσεις, να προσέχεις μη τυχόν "προκαλέσεις" καταιγίδα.
Και όταν έρθει η καταιγίδα -γιατί θα έρθει- εσύ θα είσαι εκεί, μούσκεμα, προσπαθώντας να βάλεις τάξη σε μια κακοκαιρία που δεν σου "ανήκει". Γιατί όποιος δεν έχει μάθει να γιατρεύει τον εαυτό του, θα σε χρησιμοποιήσει ως ομπρέλα. Ή ως αστραπή.
Ακόμα πιο επώδυνο είναι το κενό της αυτογνωσίας. Όποιος δεν αναρωτήθηκε ποτέ πώς είναι να τον βιώνει, να τον νοιώθει, ο άλλος, δύσκολα θα σε δει. Κι όταν τον αγγίξεις με την αλήθεια σου, θα σε πει "υπερευαίσθητο" αντί να ρωτήσει "σε πλήγωσα;"
Όμως ξέρεις υπάρχουν κι άλλες σχέσεις. Ίσως λίγο πιο σπάνιες. Που δεν χρειάζεται να εξηγείς τον τόνο σου. Ούτε να μεταφράζεις την ανάγκη σου σε κάτι "λογικό". Εκεί, περπατάς στην αλήθεια, όχι σε τσόφλια αυγών. Και εκείνοι σε συναντούν. Όχι γιατί είναι τέλειοι - αλλά γιατί έχουν δουλέψει με τον εαυτό τους αρκετά ώστε να μην τον ξεφορτώσουν πάνω σου.
Γι’ αυτό, φύλαξε την ειρήνη σου. Διάλεξε ανθρώπους που ξέρουν να σταθούν. Που λένε "έκανα λάθος" χωρίς να χρειάζεται να τους εξαναγκάσεις. Που ρωτούν "πώς μπορώ να σε κρατήσω καλύτερα;" όχι γιατί οφείλουν - αλλά γιατί θέλουν.
Γιατί η καρδιά σου δεν είναι πεδίο δοκιμών. Είναι ναός. Και αξίζει να κατοικείται από ανθρώπους που ξέρουν να στέκονται εκεί με ευλάβεια.