Σαν σήμερα πριν 81 χρόνια
«Κάθε άνθρωπος που αγαπά την ελευθερία, χρωστάει στον Κόκκινο Στρατό περισσότερα από ό,τι μπορεί ποτέ να πληρώσει» είπε τότε ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ.
Σε αυτή την πρόταση περικλείεται όλος ο συμβολισμός της 9ης Μάη. Της επετείου της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών.
Τότε, το Μάη του 1945, όταν η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο υψώνονταν θριαμβευτικά στο Ράιχσταγκ και η ναζιστική Γερμανία παραδίνονταν άνευ όρων στις ηρωικές δυνάμεις του σοβιετικού στρατού.
Στο πρόσωπο του στρατιώτη που σήκωσε την σημαία με το σφυροδρέπανο στο Βερολίνο αντικατοπτρίζεται ιστορικά όχι μονάχα ο ηρωικός αγώνας που έδωσε ο Κόκκινος Στρατός και η ηγεσία του, αλλά συνολικά ο λαός της Σοβιετικής Ένωσης.
Ήταν άλλωστε η Σοβιετική Ένωση, που σήκωσε το κύριο βάρος του αγώνα ενάντια στο ναζιστικό-φασιστικό ιμπεριαλιστικό «Άξονα» και τους συμμάχους του.
Η μεγάλη αντίσταση στο Στάλινγκραντ αποτέλεσε μια από τις πιο καθοριστικές στιγμές του πολέμου. Η υπεράσπιση της πόλης, η περικύκλωση της 6ης Στρατιάς και η συντριπτική ήττα των ναζιστικών δυνάμεων έδειξαν ότι ο χιτλερικός στρατός δεν ήταν αήττητος και άλλαξαν την πορεία του πολέμου.
Τιμή και δόξα στον κόκκινο στρατό που χωρίς τη θυσία του σοβιετικού λαού, ο πόλεμος θα είχε πάρει άλλη τροπή με αμφίβολα αποτελέσματα.
Για όσους αναρωτιούνται τι θα γινόταν αν η Ελλάδα με τη συμφωνία της Γιάλτας παραχωρούνταν στη ζώνη επιρροης της σοβιετικής ένωσης και γινόταν κουμμουνιστικό κράτος ας αναρωτηθούν καλύτερα τι θα γινόταν αν δεν υπήρχε η σοβιετική ένωση και το ΕΑΜ ΕΛΑΣ για να πολεμήσουν το τέρας του φασισμού.
Με τη λήξη του πολέμου οι σύμμαχοι προσπάθησαν με νύχια και με δόντια να διαβάλουν και να καταστρέψουν αυτόν τον ηρωικό αγώνα. Εμφύλιοι, διώξεις, εξορίες, ψυχρός πόλεμος. Οι φίλοι γίνανε εχθροί και από τις δύο πλευρές.
Ο Τσώρτσιλ διατάζει τον Σκόμπι να βομβαρδίσει την Αθήνα για να γλιτώσει τους ταγματασφαλίτες οι οποίοι ήταν χρήσιμοι για την επάνοδο του βασιλιά και του Γεωργίου Παπανδρέου που προασπίζονταν τα αγγλικά συμφέροντα στην περιοχή.
Η πρώην Σοβιετική Ένωση, σημερινή Ρωσία, έχασε σχεδόν 27 εκατομμύρια πολίτες της κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας στη Ρωσία γιορτάζεται κάθε χρόνο η “Μέρα της Νίκης” στη μνήμη της μεγάλης θυσίας αλλά και νίκης.
Το 1935 η Ιταλία εισβάλει στην Αιθιοπία και η Σοβιετική Ένωση υπογράφει συνθήκες αλληλοβοήθειας με Γαλλία και Τσεχοσλοβακία. Το 1936 η Ιταλία και η Γερμανία στέλνουν στρατεύματα στην Ισπανία ενώ η Αγγλία και η Γαλλία υιοθετούν τη γραμμή της «μη επέμβασης» στα πλαίσια της πολιτικής της ενδοτικότητας.
Οι παραχωρήσεις και της Αγγλίας και της Γαλλίας προς τον Χίτλερ, τον κάνουν να συνειδητοποιήσει ότι οι Δυτικοί είναι ευκολότεροι αντίπαλοι και με μικρότερη διάθεση για αντίσταση, αφού έχουν ήδη επενδύσει μεσοπολεμικά στο καθεστώς.
Από τη ναζιστική Γερμανία θησαύρισαν κολοσσοί της βιομηχανίας, όπως η IG Farben και η Krupp, η Ford, η Adidas, η Puma, η Hugo Boss, η General Motors, η IBM, η Standard Oil, η Coca Cola (ήταν μάλιστα μέγας χορηγός των ολυμπιακών του Βερολίνου) που διατήρησαν εμπορικούς δεσμούς και έντονη δραστηριότητα μέσα στο ναζιστικό σύστημα.
Έτσι ο Χιτλερ γνωρίζοντας πώς οι βιομήχανοι θα συνεχίσουν να τον στηρίζουν αποφασίζει να επιτεθεί πρώτα στη Δύση. Στο σχεδιασμό του αυτό προτείνει στις 20 Αυγούστου του 1939 στη Σοβιετική Ένωση την υπογραφή Συμφώνου μη επίθεσης.
Ο Στάλιν αντιλαμβάνεται την ευκαιρία και το Σύμφωνο υπογράφεται στις 23/8/1939 και το οποίο έγινε γνωστό ως Σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ. Με αυτό το Σύμφωνο ο Στάλιν και η ηγεσία του ΚΚΣΕ κέρδισαν χρόνο για να προετοιμαστούν.
Ο Στρατηγός Ζούκοφ στα απομνημονεύματά του θεωρεί εντυπωσιακές τις παραδόσεις στρατιωτικού υλικού και ότι η ενίσχυση της άμυνας από το 1939 έως το 1940 ήταν η καλύτερη δυνατή.
Η μεγάλη νίκη, πάντα σύμφωνα με τον Ζούκοφ, προήλθε από την καθοδήγηση του Κόμματος αλλά και το σύνολο του λαού. Η άμυνα ξεκίνησε από την εκβιομηχάνιση ήδη από το 1928 και στη νίκη συνέβαλαν η αναπτυγμένη βιομηχανία, η ενότητα του έθνους, το ισχυρό σοσιαλιστικό κράτος.
Στις 22 Ιουνίου 1941 η Γερμανία επιτίθεται εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης, η γνωστή “Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα” ξεκινάει και τα γερμανικά φασιστικά στρατεύματα περνούν τα σύνορα της Σοβιετικής Ένωσης. Μαζί με τους Γερμανούς πολεμούν οι Ιταλοί, οι Ουκρανοί, οι Ρουμάνοι, οι Φινλανδοί και οι Ούγγροι.
Οι Γερμανοί υπερείχαν σε έμψυχο υλικό και οπλισμό στέλνοντας 190 μεραρχίες, 5,5 εκατομμύρια στρατιώτες, 5.000 αεροπλάνα και 3.500 άρματα μάχης. Οι σοβιετικοί παρέταξαν λίγο παραπάνω από το μισό του στρατού τους κατά μήκος των συνόρων τους, δηλαδή περίπου 2,5 εκατομμύρια στρατιώτες και αξιωματικούς ενώ ο υπόλοιπος στρατός ήταν στις περιφέρειες σε απόσταση περίπου 500 χιλιόμετρα από τα σύνορα.
Οι Γερμανοί είχαν την υπεροπλία στον αέρα, ενώ την πρώτη μέρα κατάφεραν να καταστρέψουν 1.200 σοβιετικά αεροπλάνα. Μέχρι τις 25 Ιουνίου οι Γερμανοί μπήκαν έως και 150 χιλιόμετρα μέσα στη Σοβιετική Ένωση. Μέσα σε λίγες ημέρες το Λένινγκραντ κινδύνευε να πέσει.
Η εκτίμηση των Γερμανών ότι θα διέλυαν το σύνολο του Κόκκινου Στρατού εφαρμόζοντας το περιβόητο Blitzkrieg (κεραυνοβόλο πόλεμο) δεν επετεύχθη και ο ρυθμός της προέλασής τους μειωνόταν μέρα με τη μέρα. Τέλος Αυγούστου με αρχές Σεπτεμβρίου ο Κόκκινος Στρατός κατάφερε πλήγματα στον αντίπαλο.
Το Λένινγκραντ κατάφερε να απελευθερωθεί από το φασιστικό εναγκαλισμό του γερμανικού στρατού σταματώντας την προέλασή του στις 26 Σεπτεμβρίου. Ενώ η ΚΕ ζήτησε στις κατεχόμενες περιοχές να αρχίσει παρτιζάνικος αγώνας, όπως και έγινε.
Παράλληλα αποφασίστηκε επιστράτευση της εθνικής οικονομίας, αύξηση της παραγωγής κάρβουνου, πετρελαίου κ.λπ. ενώ 10 εκατομμύρια άνθρωποι μετακινήθηκαν στα μετόπισθεν μαζί με 1.523 εργοστάσια, σε απομακρυσμένες περιοχές.
Οι Γερμανοί απτόητοι θέτουν σε ενέργεια το σχέδιο “Typhoon“ δηλαδή την κατάληψη της Μόσχας. Οι σφοδρές μάχες κράτησαν το γερμανικό στρατό 100 χιλιόμετρα έξω από τη Μόσχα.
Το χειμώνα 1941 - 1942 η κατάσταση αντιστρέφεται και ο Κόκκινος Στρατός περνάει στην αντεπίθεση. Το Δεκέμβριο του 1941 ο Χίτλερ δίνει εντολή ο στρατός του να περάσει σε κατάσταση άμυνας.
Από τον Ιανουάριο έως και τον Απρίλιο του 1942 ο Κόκκινος Στρατός κάνει γενική επίθεση. Η επιτυχία των σοβιετικών στρατευμάτων είχε μεγάλη σημασία στρατιωτική, διεθνή και πολιτική.
Η απόβαση στη Νορμανδία το 1944 άνοιξε το δεύτερο μέτωπο στη Δυτική Ευρώπη κάτι που η ΕΣΣΔ ζητούσε εδώ και τρία χρόνια και μείωσε σε ένα βαθμό την πίεση που δεχόταν ο Κόκκινος Στρατός στο Ανατολικό Μέτωπο, αν και η υπεροχή του ήταν ήδη σίγουρη.
Η συμμαχική αυτή επιχείρηση δεν αναιρεί το γεγονός ότι η κύρια φθορά της ναζιστικής πολεμικής μηχανής είχε ήδη συντελεστεί από τη Σοβιετική Ένωση στα προηγούμενα χρόνια του πολέμου. Ο βασικός λόγος ήταν να μην φτάσει ο κόκκινος στρατός ως τον Ατλαντικό και απόκτηση κυριαρχία και στη Γαλλία μιας και οι Γάλλοι παρτιζάνοι ήταν επί το πλείστον κομουνιστές.
Η ήττα του χιτλερικού γερμανικού στρατού στραπατσάρισε την εικόνα του αήττητου στρατού και η αντεπίθεση του Κόκκινου στρατού σε τρία χρόνια θα φέρει την οριστική ήττα της Ναζιστικής Γερμανίας