απο K Antonopoulou

Καταστολή και εκτέλεση διαδηλωτών, αντιφρονούντων, πολιτικών κρατουμένων και θρησκευτικών μειονοτήτων στο Ιράν
Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 21ης Μαΐου 2026 σχετικά με την καταστολή και την εκτέλεση διαδηλωτών, αντιφρονούντων, πολιτικών κρατουμένων και θρησκευτικών μειονοτήτων στο Ιράν (2026/2733(RSP)
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο,
– έχοντας υπόψη τα προηγούμενα ψηφίσματά του σχετικά με την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν,
– έχοντας υπόψη το άρθρο 150 παράγραφος 5 και το άρθρο 136 παράγραφος 4 του Κανονισμού του,
Α. λαμβάνοντας υπόψη ότι, μετά την εξέγερση του 2025-2026, ο ιρανικός λαός βρέθηκε αντιμέτωπος με τη μεγαλύτερη μαζική δολοφονία διαδηλωτών στην ιστορία της χώρας, με δεκάδες χιλιάδες θύματα, μεταξύ των οποίων τουλάχιστον 236 ανήλικοι, καθώς και με μαζικές συλλήψεις, εκτελέσεις, βασανιστήρια και καθημερινή τρομοκρατία· λαμβάνοντας υπόψη ότι το Ιράν έχει το υψηλότερο ποσοστό θανατικής ποινής ανά κάτοικο παγκοσμίως· λαμβάνοντας υπόψη ότι το καθεστώς χρησιμοποιεί τον συνεχιζόμενο πόλεμο ως πρόσχημα για να επιταχύνει ακόμη περισσότερο τις εκτελέσεις·
ΣΧΟΛΙΟ: Όταν η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν δημοσίευσε υλικό κάμερας από φανάρια κεντρικών δρόμων για τα επίμαχα βραδιά και δεν διαπιστώθηκε τίποτα από όσα ισχυρίζεται η Δύση ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ είδαμε καρέ - καρέ πώς "δούλευαν" τα πρακτόρια ήταν απλά Τετάρτη...
Β. λαμβάνοντας υπόψη ότι η διεθνής ανεξάρτητη διερευνητική αποστολή των Ηνωμένων Εθνών για το Ιράν (FFM) προειδοποίησε ότι η καταστολή ενδέχεται να συνιστά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας·
Γ. λαμβάνοντας υπόψη ότι, τον Μάρτιο του 2026, οι αρχές άρχισαν να εκτελούν πρόσωπα που είχαν συμμετάσχει στις διαδηλώσεις του Ιανουαρίου έπειτα από προσχηματικές δίκες, με βάση ομολογίες που αποσπάστηκαν μέσω βασανιστηρίων, σεξουαλικής βίας, δημόσιας προβολής εξαναγκασμένων ομολογιών και εικονικών εκτελέσεων·
Δ. λαμβάνοντας υπόψη ότι το καθεστώς στοχοποιεί δυσανάλογα θρησκευτικές και εθνοτικές μειονότητες, συμπεριλαμβανομένων των Αχβάζιων, των Αφγανών, των Αζέρων, των Μπαχάι, των Βαλούχων, των Χριστιανών, των Εβραίων, των Κούρδων και των Σουνιτών και των Ζωροαστρών· λαμβάνοντας υπόψη ότι το καθεστώς έχει εντείνει την εκστρατεία του κατά των ακτιβιστών για τα δικαιώματα των γυναικών, των δημοσιογράφων και των υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων·

1. εκφράζει την αλληλεγγύη του προς τον ιρανικό λαό και τον αγώνα του για ελευθερία, δημοκρατία και ανθρώπινα δικαιώματα·
2. καταδικάζει την ολοένα εντεινόμενη καταστολή από το καθεστώς και τη χρήση της θανατικής ποινής ως μέσου αποτροπής της πολιτικής κινητοποίησης· ζητεί να σταματήσουν αμέσως οι εκτελέσεις και να καταργηθεί πλήρως η θανατική ποινή·
3. εκφράζει τη λύπη του για τη μυστική εκτέλεση αντιφρονούντων τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 2026, ιδίως ανηλίκων· αποτίει φόρο τιμής στο απαράμιλλο θάρρος όσων εκτελέστηκαν·
4. ζητεί την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων και τη λογοδοσία των υπευθύνων για τις πράξεις βίας που διαπράχθηκαν·
5. υπογραμμίζει ότι οι συλλήψεις των Peyvand και Borna Naimi της κοινότητας Μπαχάι αποτελούν άλλο ένα παράδειγμα της βάναυσης καταπίεσης των μειονοτήτων από το καθεστώς και ζητά την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωσή τους.
6. καλεί το Συμβούλιο να επεκτείνει τις κυρώσεις κατά Ιρανών αξιωματούχων που ευθύνονται για την καταστολή, συμπεριλαμβανομένων του δικαστικού σώματος, της διοίκησης των φυλακών, του Στρατού των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) και οντοτήτων που συνδέονται με τον Ανώτατο Ηγέτη·
7. ζητεί να επιβληθούν κυρώσεις στα περιουσιακά στοιχεία των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης και των πιστών στο καθεστώς μελών των οικογενειών τους, και να τους απαγορευθεί η είσοδος στην ΕΕ·
8. παροτρύνει τα κράτη μέλη να κλείσουν τις ιρανικές διπλωματικές αποστολές που συνδέονται με τη διακρατική καταστολή·
9. καλεί την Επιτροπή και τα κράτη μέλη να καλύψουν τα κενά στην επιβολή των κυρώσεων·
10. καλεί τα κράτη μέλη να διασφαλίσουν ότι η FFM λαμβάνει επαρκείς πόρους, να ανταλλάξουν πληροφορίες μαζί της και να συστήσουν δικαστήριο για το Ιράν με σκοπό την επιδίωξη λογοδοσίας και άσκησης διεθνούς δικαιοδοσίας από ευρωπαϊκά δικαστήρια·
11. καταδικάζει τη διακοπή της λειτουργίας του διαδικτύου που επιβλήθηκε στο Ιράν και καλεί την ΕΕ και ομοϊδεάτες εταίρους να παράσχουν στους Ιρανούς εργαλεία για ασφαλή πρόσβαση στο διαδίκτυο·
12. καλεί τα κράτη μέλη να λάβουν δεόντως υπόψη την ευαλωτότητα των διωκόμενων Ιρανών κατά την εξέταση υποθέσεων βάσει των εθνικών νομικών πλαισίων·
13. καλεί την ΑΠ/ΥΕ, το Συμβούλιο και τα κράτη μέλη να καταστήσουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, την απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων, τον τερματισμό των εκτελέσεων και τη λογοδοσία για τα θύματα βασικά στοιχεία κάθε εμπλοκής με στόχο τον τερματισμό του συνεχιζόμενου πολέμου·
14. αναθέτει στην Πρόεδρό του να διαβιβάσει το παρόν ψήφισμα στο Συμβούλιο, στην Επιτροπή, στην ΑΠ/ΥΕ, στις κυβερνήσεις και στα κοινοβούλια των κρατών μελών, καθώς και στις αρχές της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν.
    Τελευταία ενημέρωση: 22 Μαΐου 2026
    Όποιος αναρωτιέται τι έχει αποφασιστεί σχετικά με το καθεστώς του Κιέβου που εδώ και πάνω από 4 χρόνια έχει εκδιώξει απ' το Κοινοβούλιο, φυλακίσει και εξαφανίσει εκλεγμένους βουλευτές, πρόσωπα της αντιπολίτευσης και συνδικαλιστές του νεολαιίστικου κινήματος, με αποκορύφωμα την παραμονή ενός Προέδρου που θα έχει θητεύσει πιο πολύ ληγμένος παρά νόμιμα εκλεγμένος (!) και η Ευρώπη να αποφασίζει νέα οικονομική βοήθεια - αποπληρωτέα με όρους ανέκδοτου (όταν ηττηθεί η Ρωσία), ας μας πει σε ποια σελίδα του Ευρωκοινοβουλίου τα βρήκε γιατί εγώ έψαξα αλλά ΔΕΝ βρήκα τίποτα.
    Όπως επίσης, δεν βρήκα κάτι σχετικό με την επίθεση του σιωνιστικού μορφώματος κατά 4 κρατών, την τσάρκα με την τράτα που μες του Αιγαίου πρόβαλε να βγει με τα πειρατικά της κι ούτε αν η Λευκάδα τελικά είναι σε αμφιλεγόμενα νερά οπότε να εξηγεί το γιατί νοτιότερα της επιπλέουν μη επανδρωμένα σαν στρώμα ηλικιωμένου που το πήρε ο άνεμος!
    Πάρα πολλή δουλειά εκεί στις Βρυξέλλες...
    Την προηγούμενη εβδομάδα θυμήθηκαν ότι διαφωνούν και με το πυρηνικό πρόγραμμα της ΛΔ της Κορέας.... γιατί τα δικαιώματα πάλι έχουν την τιμητική τους ...
    Άμα κολλήσεις στο καραόκε, πες ό,τι στίχους θυμηθείς, λένε στο χωριό μου!

https://www.europarl.europa.eu/doceo/document/TA-10-2026-0185_EL.html

Για να προστατεύσουν το προσωπικό τους όφελος, οι ευρωπαϊκές πολιτικές ελίτ είναι έτοιμες να κάνουν τα πάντα, ακόμη και να θυσιάσουν ολόκληρους λαούς - όπως Ουκρανούς, Βαλτικούς ή Πολωνούς - σε έναν μεγάλο πόλεμο εναντίον της Ρωσίας. Η Ρωσία δεν πρέπει πλέον να αποσπάται από τίποτα και θα πρέπει να οδηγήσει την ειδική στρατιωτική της επιχείρηση σε μια νικηφόρα κατάληξη, υποστηρίζει η Γελένα Καράγιεβα.

tsirkas/fb
Προχθές οι Financial Times είχαν ένα ενδιαφέρον άρθρο για την κατάρρευση των γεννήσεων παγκοσμίως.
Σε πάνω από τα δύο τρίτα των χωρών του κόσμου, οι γεννήσεις έχουν πέσει κάτω από το επίπεδο αναπλήρωσης του πληθυσμού. Ακόμη και χώρες μεσαίου ή χαμηλότερου εισοδήματος γερνούν πριν προλάβουν να γίνουν πλούσιες και μάλιστα ταχύτερα, από τις δεύτερες.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Η στέγη, η επισφάλεια, το αυξημένο κόστος ζωής και η καθυστέρηση οικονομικής ανεξαρτησίας παίζουν τεράστιο ρόλο, αλλά δεν εξηγούν πλήρως την απότομη και σχεδόν παγκόσμια επιτάχυνση της πτώσης.
Οι περισσότεροι νέοι εξακολουθούν να δηλώνουν ότι θέλουν παιδιά, αλλά υπάρχει μεγάλη απόσταση ανάμεσα σε αυτό που επιθυμούν και σε αυτό που τελικά καταφέρνουν να ζήσουν. Είναι το λεγόμενο κενό γονιμότητας – fertility gap.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι τα ζευγάρια κάνουν λιγότερα παιδιά αλλά ότι πλέον υπάρχουν όλο και λιγότερα ζευγάρια για να κάνουν παιδιά. Με απλά λόγια – οι άνθρωποι παντρεύονται λιγότερο, ζευγαρώνουν λιγότερο, κάνουν σεξ λιγότερο.
Παράλληλα, η οικογένεια γίνεται όλο και πιο ταξική. Η μείωση των σχέσεων και των γεννήσεων είναι εντονότερη στα χαμηλότερα εισοδήματα και στις ομάδες με τη μικρότερη εκπαίδευση.
Αντίθετα, στους πτυχιούχους και στα υψηλότερα εισοδήματα η δημιουργία σχέσεων και οικογένειας εμφανίζεται πιο σταθερή.
Την ίδια στιγμή, τα δύο φύλα απομακρύνονται διαρκώς – οι νέες γυναίκες σπουδάζουν περισσότερο, βγάζουν περισσότερα χρήματα και έχουν μετακινηθεί πολύ αριστερά στις πολιτικές προτιμήσεις τους, σε σχέση με τους νέους άντρες.
Σε κάποιες χώρες αυτή η απομάκρυνση παίρνει τα χαρακτηριστικά ακήρυκτου πολέμου των φύλων.
Στη Νότια Κορέα, για παράδειγμα, το κίνημα 4Β στις νέες γυναίκες κηρύττει: όχι σεξ με άντρες, όχι παιδιά, όχι ραντεβού με άντρες, όχι γάμο με άντρες.
Ωστόσο, το βασικότερο που εντοπίζει το άρθρο είναι ότι η πραγματική βουτιά στις γεννήσεις συνδέεται με τη διάδοση του smartphone.
Στις ΗΠΑ, τη Βρετανία και την Αυστραλία οι γεννήσεις ήταν σχετικά σταθερές μέχρι τις αρχές του 2000 αλλά πήραν την κάτω βόλτα μετά το 2007 – χρονιά εμφάνισης του έξυπνου τηλεφώνου.
Ακολούθησαν το Μεξικό και η Ινδονησία το 2012, το Ιράν, η Αίγυπτος και η Σενεγάλη το 2015 και γενικά, όπου μαζικοποιείται το smartphone οι γεννήσεις καταρρέουν.
Οι νέοι περνούν περισσότερο χρόνο μόνοι τους, σκρολάρωντας στο κινητό τους (doomscrolling), κοινωνικοποιούνται λιγότερο, φλερτάρουν λιγότερο.
Επιπλέον, τα social media έχουν αλλάξει ριζικά τα πρότυπα των σχέσεων και τα κριτήρια επιλογής συντρόφων.
Οι γυναίκες λαμβάνουν επιβεβαίωση από το Instagram και οι άνδρες (υποκατάστατο του) σεξ από το πορνό – το κίνητρο για πραγματικές σχέσεις έχει μειωθεί αρκετά.
Κυρίως, τα social media και τα dating apps δημιουργούν την ψευδαίσθηση της επιλογής - οι χρήστες βλέπουν ή επικοινωνούν με χιλιάδες άλλους χρήστες πιστεύοντας έτσι ότι διευρύνεται αντίστοιχα και ο αριθμός των πιθανών συντρόφων.
Παράλληλα, αυξάνεται το κόστος ευκαιρίας – αν επιλέξουν να συσχετιστούν με κάποιον/α στην πραγματική ζωή, χάνουν, θεωρητικά, την ευκαιρία να σχετιστούν με εκατοντάδες άλλους ή κάποιον καλύτερο από αυτόν που επέλεξαν.
Τα smartphones και τα social media μας έχουν κάνει πιο ατομικιστές, πιο επιλεκτικούς και εν τέλει, πιο μοναχικούς.
Υπάρχει όμως και μια διάσταση που το άρθρο δεν εξετάζει. Στις σύγχρονες κοινωνίες, τα παιδιά δεν είναι απαραίτητα. Σίγουρα, όχι με τον άμεσο οικονομικό τρόπο που ήταν κάποτε.
Στις παλιότερες κοινωνίες οι άνθρωποι έκαναν παιδιά γιατί χρειάζονταν εργατικά χέρια – στα χωράφια και τα εργαστήρια, στο πλαίσιο της αγροτικής οικονομίας που στηριζόταν στη διευρυμένη οικογένεια.
Επιπλέον, τα παιδιά ήταν η ασφάλισή τους στα γηρατειά καθώς δεν υπήρχε ασφαλιστικό σύστημα.
Τίποτα από αυτά δεν ισχύει σήμερα, σε μια οικονομία που η εργασία έχει εμπορευματοποιηθεί πλήρως, η οικογένεια ως παραγωγική μονάδα έχει εκλείψει προ πολλού, ενώ οι ηλικιωμένοι συντηρούνται μέσω της δημόσιας ασφάλισης.
Άρα, το να κάνεις παιδία σήμερα δεν είναι (υλική) ανάγκη, αλλά επιλογή. Οπότε γιατί κάποιος/α να επωμιστεί το κόστος και τις θυσίες για να μεγαλώσει ένα, δύο ή και τρία παιδιά όταν δεν εξαρτάται άμεσα από αυτά, τώρα ή στο μέλλον.
Πόσο μάλλον όταν το κόστος ανατροφής των παιδιών αυξάνεται διαρκώς, ενώ το μέσο εισόδημα πιέζεται.
Και από τη στιγμή που τα παιδιά είναι πλέον επιλογή, όταν αλλάζουν οι αντιλήψεις και οι προσδοκίες, είναι λογικό να πέφτουν και οι γεννήσεις.
Αλλά αυτό που είναι ορθολογικό για τα μεμονωμένα άτομα, καταλήγει εξαιρετικά ανορθολογικό για την κοινωνία συνολικά, η οποία γερνάει, συρρικνώνεται, χάνει σε οικονομικό δυναμισμό, καινοτομία και πολιτισμό.
Οι νέες ιδέες θέλουν και νέους ανθρώπους - οι μεγαλύτεροι ρέπουν αναπόφευκτα προς τη συντήρηση.
Η οικονομική στασιμότητα της Ιαπωνίας τις τελευταίες τρεις δεκαετίες οφείλεται εν πολλοίς στη μείωση του εργατικού δυναμικού, λόγω της κατακόρυφης πτώσης των γεννήσεων.
Και όσο αυξάνονται οι συνταξιούχοι – και μαζί τους το κόστος για τη φροντίδα και τις συντάξεις τους, τόσο μειώνονται οι διαθέσιμοι πόροι για υποδομές.
Στις σύγχρονες κοινωνίες δεν γερνούν απλώς οι άνθρωποι, αλλά και τα κτήρια, οι δρόμοι, οι υποδομές.
Το αποτέλεσμα είναι μια γενική αίσθηση παρακμής και πεσιμισμού, με τους νέους - που όλο και λιγοστεύουν - να εμφανίζουν σημάδια απόσυρσης και παραίτησης από τη ζωή.
Στην Κίνα μάλιστα παίρνει χαρακτηριστικά κινήματος με το tang ping (ξάπλα) και το ακόμα πιο ακραίο – bailan (άστο να σαπίσει), με τα οποία οι νέοι αντιδρούν στην εξαντλητική εργασιακή κουλτούρα του 9-9-6 – δουλειά από τις 9 το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ, έξι μέρες την εβδομάδα - και στο πολύ ανταγωνιστικό σύστημα εξετάσεων.
Αντί να δουλεύουν νυχθημερόν, σε μια οικονομία που δίνει όλο και λιγότερες ευκαιρίες, προτιμούν να σαπίζουν όλη μέρα στο κρεβάτι τους.
Υπάρχει και μια τρίτη τάση, αυτή του «παιδιού πλήρους απασχόλησης», όπου οι νέοι, αντί να ψάχνουν για δουλειά, μένουν στο σπίτι των γονιών ή των παππούδων τους φροντίζοντας για τις ανάγκες τους – καθαριότητα, ψώνια, να τους πάνε στο γιατρό - με αντάλλαγμα έναν μηνιαίο μισθό/ χαρτζιλίκι.
Κάπως έτσι, οι κοινωνίες μας εξελίσσονται σε γεροντοκρατίες – οι τελευταίοι δύο πρόεδροι στις ΗΠΑ είναι 80χρονοι με άνοια, ο Ξι στην Κίνα είναι 73, ο Πούτιν 72 και πρόσφατα συζητούσαν μεταξύ τους για το πώς θα ζήσουν μέχρι τα 150.
Κοινωνίες που πασχίζουν να δείχνουν νεότερες με μπότοξ και πλαστικές, ενώ έχουν εναποθέσει όλες τις ελπίδες τους στην Τεχνητή Νοημοσύνη.
Δεν θα χρειαζόμαστε νέους εργάτες να δουλεύουν – θα δουλεύουν οι μηχανές αυτόματα, δεν θα χρειαζόμαστε συντρόφους – σύντροφοι θα είναι τα AI chatbots και τα ανθρωποειδή ρομπότ.
Ένας θαυμαστός καινούριος κόσμος…
Πίνακας: Γκουστάβ Κλιμτ, Θάνατος Και Ζωή, 1908

Taken from the wap website

On May 9, Victory Day, the historic 10th International Anti-Imperialist Conference of the World Anti-Imperialist Platform was held in Nairobi, Kenya.

Formed in October 2022 in Paris by a gathering of anti-imperialist and revolutionary political organizations from around the world, the World Anti-Imperialist Platform has established and actively pursued three major goals: the global anti-imperialist struggle, the ideological warfare, and the strengthening of the international communist movement. As of May 2026, more than 130 political organizations worldwide have participated in the Platform by signing its program, the Paris Declaration.

Since its launch at the Paris International Conference in October 2022, the Platform has organized International Anti-Imperialist Conferences in Belgrade (December 2022), Caracas (March 2023), Seoul (May 2023), Athens (November 2023), Washington (July 2024), Dakar (October 2024), Amsterdam (June 2025), and Caracas (October 2025), while organizing popular practical struggles such as the World Anti-Imperialist Joint Struggle.

The International Anti-Imperialist Conference currently being held in Nairobi, Kenya, marks the second time this event has taken place on the African continent, following the one held in Dakar, Senegal, in October 2024. While the previous conference was hosted in Francophone West Africa, the present conference is being convened in Anglophone East Africa.

Jointly organized in Nairobi by the World Anti-Imperialist Platform and the Communist Party Marxist Kenya (CPMK), this conference stands as a historic milestone, bringing together revolutionary organizations from across the globe to wage a decisive struggle against neo-colonial oppression and exploitation throughout Africa, ahead of the Africa–France Summit scheduled for May 11–12.

The International Anti-Imperialist Conference was attended by approximately 36 political parties and organizations from across the globe, including Africa, Europe, Latin America, and Asia.

Against the backdrop of intensifying imperialist war maneuvers aimed at escalating World War 3, participants engaged in profound deliberations. They conducted a scientific analysis of the current situation—where US imperialism and European imperialist powers like France, having been dealt a severe blow by the African people following the Sahel Revolution, are now locked in a fierce neo-colonial scramble over Kenya. Furthermore, they held in-depth discussions on strategies to advance the joint anti-imperialist and anti-fascist struggle.

The international conference consisted of three main sessions.

The first session featured a solidarity message from the Venezuelan Ambassador in Kenya and a video screening by the Communist Party Marxist Kenya (CPMK). This was followed by onsite presentations from Booker Omole, General Secretary of the Communist Party Marxist Kenya (CPMK); Philippe Noudjènoumè from the Western Africa Peoples Organization (WAPO); Gadam Kadzo from Pan-Africanism Today (PAT); Dynamique Unitaire Panafricaine (DUP); Vanogodé Dosso from Ligue Panafricaine Umoja (LP-U); the All-African People’s Revolutionary Party (AAPRP); and the African Party for the Independence of Guinea and Cape Verde (PAIGC). These were followed by video presentations from Paolo Babini of the International Department of the Party of Committees to Support Resistance–for Communism (CARC Party, Italy); Carlos D. Coloma H. of the Communist Party of Ecuador; and Aleksandar Đenić, Executive Secretary of the New Communist Party of Yugoslavia (Serbia). Written statements were also submitted by Aleksandar Đenić of the New Communist Party of Yugoslavia; Eastern Initiative; Aymeric Monville of the Communist Organization of France (OCF); Jozef Bossuyt, Political Bureau Member of the Communist Party of Belgium; Saïd Bakkali, Head of International Relations for the Party of Progress and Socialism (Morocco); Miguel Alexander De Escobar, Representative of the Rafael Aguinada Carranza Inter-Union Coordinating Committee (CIRAC, El Salvador); Jorge Gálvez, General Secretary of the Workers Party of Chile; and Eduardo Hernández of the Communist Party (Mexico).

The second session opened with video presentations from Struggle Unity (Turkiye); and Stefan Petrov, International Committee Member of the September 23 Movement (Bulgaria). These were followed by onsite presentations from Eleonore Koffi, Central Committee Member of the Communist Party of Great Britain (CPGB-ML); Lea-Sophia Wagner of Communist Organization (KO, Germany); Frédéric Arthur Guerrier of the Union for Communist Reconstruction (URC, France); the Communist Party of South Sudan (SSCP); the Communist League of Uganda; the Zimbabwe Movement of Pan African Socialists; and the Communist Party of Benin. Furthermore, Alassane Aboubakar of the Western Africa Peoples Organization (WAPO) delivered a solidarity statement for Mali, followed by a solidarity statement from the Communist Party Marxist Kenya regarding political repression against the party.

In the third session, video presentations were delivered by Alexander Babakov, First Deputy Chairman of A Just Russia and Chairman of the SOVINTERN Organizing Committee; Dmitrii Kuzmin, Leningrad Party Secretary of the Russian Communist Workers Party (RCWP); and Alexey Albu of Borotba (Ukraine). Written presentations were provided by Klara Azhybekova, First Secretary of the Central Committee of the Communist Party of Kyrgyzstan; the Baltic Platform; the Union of Communists of Ukraine; and Miguel Ángel, Representative of Unión Proletaria (Spain). These were followed by onsite presentations from the Antifascist Former Resistance Fighters Netherlands (AFVN) and Dimitrios Patelis, founding member of the Revolutionary Theory Group (Greece). Finally, the session concluded with a presentation by Stephen Cho, Organizer of the World Anti-imperialist Platform and Coordinator of the Korean International Forum.

At the International Anti-Imperialist Conference, the historic <Nairobi Declaration: Down with Imperialism and Fascism!> was proclaimed, reflecting the collective will of all participants.

The international conference concluded amidst a powerful standing ovation. Together, the participants joined in a stirring rendition of “The International.”

The following is the full text of the declaration:

[Nairobi Declaration]

Down with Imperialism and Fascism!

As we meet in Nairobi, the flames of a world war ignited by imperialism are sweeping across West Asia. In February 2026, US imperialism and its Israeli Zionist proxies attacked Iran, escalating a regional war into an all-out conflict. The Iran war and the broader West Asian war are fueling wars in other regions, moving the world toward a full-scale escalation of the Third World War that could bring unprecedented disaster to humanity.

Until recently, the imperialists have preferred to use Zionist fascists as their main instruments of aggression in West Asia, but they have now reached a dangerous stage of directly engaging in an all-out war. The desperate war drive of monopoly capitalism, undertaken in an attempt to escape its worst-ever political and economic crisis, is only deepening its contradictions and hastening its ultimate downfall. It is no coincidence that, all over the world, movements for anti-imperialist and anti-fascist struggle are rapidly growing.

The peoples of Africa, who have long waged courageous struggles to liberate themselves from imperialist oppression, have in recent years achieved notable victories, particularly in the Sahel region, and advanced forcefully toward people-centered societies. Having been driven out in humiliation from the Sahel, the imperialist beast is roaming across Africa in search of new prey. The “Africa–France Summit (Africa Forward)” being held in Nairobi, Kenya in May 2026 is nothing more than a last-ditch attempt by a decaying imperialism to retain its grip over the continent’s vast riches and tremendous labour-power.

Together with the ongoing “Lobito Corridor” project, this summit represents a typical maneuver and cunning scheme of imperialism aimed at blocking the anti-imperialist revolutionary influence of both South Africa—one of the founding members of BRICS—and the newly emerging liberated regions of the Sahel. However, for the African people who are fighting under the banner of militant Pan-Africanism and anti-imperialist internationalism, such barriers are of no consequence. The giant of the continent is now rising like a mountain, shattering the chains of slavery imposed by imperialism and fascism as it does so.

The unity of the anti-imperialist camp and the division of the imperialist camp are defining features of the present era. The Iran war has further intensified this trend, which can also be observed here in Kenya and across the African continent.

Today, contradictions between US imperialism and French imperialists over Kenya are sharpening. The anachronistic struggle for hegemony between US imperialism—seeking to establish new military footholds in East Africa as part of its “Indo-Pacific Strategy”—and French imperialism—attempting to implement an African “neocolonialism 2.0” after being driven out of the Sahel—is powerfully awakening the Kenyan people, who are the true masters of this land. At the same time, public anger toward the puppet regime in Nairobi that enforces imperialist policies on the ground is erupting like a volcano.

Imperialism and its local stooges are attempting to evade their African crisis by deceiving the people with reformist inducements. At the same time, they are working hard to crush resistance by carrying out the ruthless fascist repression of the vanguard political organization of the Kenyan people, the CPMK. But history has shown that, with class-conscious leadership, reformist deceptions can ultimately be used to dispel the people’s illusions, while fascist repression only tempers and strengthens them for the next phase of their liberation struggle. The global anti-imperialist movement is paying close attention to the heroic struggle of the Kenyan people, and is further strengthening the bonds of international solidarity with their vanguard organization.

The World Anti-imperialist Platform, a solid coalition of more than 130 anti-imperialist political organizations worldwide, is taking the Africa–France Summit—the latest act of imperialist aggression against the African continent—as an opportunity to deepen and develop its anti-imperialist and anti-fascist solidarity with the Kenyan and other peoples of Africa.

As we are now witnessing, the imperialists are incapable of achieving a real victory on any battlefield where the opposition to their domination is determined. A people united against imperialism will never be defeated. Workers and peoples of all countries are increasingly uniting against imperialism. We must learn to coordinate our efforts so that the Third Word War is transformed into a historic turning point in which we ensure the ultimate downfall of the bloodthirsty imperialist system.

Although the imperialist forces targeting Africa may differ amongst themselves, the African people resisting them are as one. The fate of Kenya will be decided by the Kenyan people, and the fate of Africa by the African people. In Kenyan and across Africa, the masses are bound to emerge as the final victors in their just struggle to defeat imperialism and fascism and to build a new society centered on the people.

One Africa, One People, One Destiny!
Workers and peoples of the world, unite!
End Zionism and fascism!
Down with imperialism!

Victory to the resistance!

Σαν σήμερα πριν 81 χρόνια
«Κάθε άνθρωπος που αγαπά την ελευθερία, χρωστάει στον Κόκκινο Στρατό περισσότερα από ό,τι μπορεί ποτέ να πληρώσει» είπε τότε ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ.
Σε αυτή την πρόταση περικλείεται όλος ο συμβολισμός της 9ης Μάη. Της επετείου της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών.
Τότε, το Μάη του 1945, όταν η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο υψώνονταν θριαμβευτικά στο Ράιχσταγκ και η ναζιστική Γερμανία παραδίνονταν άνευ όρων στις ηρωικές δυνάμεις του σοβιετικού στρατού.
Στο πρόσωπο του στρατιώτη που σήκωσε την σημαία με το σφυροδρέπανο στο Βερολίνο αντικατοπτρίζεται ιστορικά όχι μονάχα ο ηρωικός αγώνας που έδωσε ο Κόκκινος Στρατός και η ηγεσία του, αλλά συνολικά ο λαός της Σοβιετικής Ένωσης.
Ήταν άλλωστε η Σοβιετική Ένωση, που σήκωσε το κύριο βάρος του αγώνα ενάντια στο ναζιστικό-φασιστικό ιμπεριαλιστικό «Άξονα» και τους συμμάχους του.
Η μεγάλη αντίσταση στο Στάλινγκραντ αποτέλεσε μια από τις πιο καθοριστικές στιγμές του πολέμου. Η υπεράσπιση της πόλης, η περικύκλωση της 6ης Στρατιάς και η συντριπτική ήττα των ναζιστικών δυνάμεων έδειξαν ότι ο χιτλερικός στρατός δεν ήταν αήττητος και άλλαξαν την πορεία του πολέμου.
Τιμή και δόξα στον κόκκινο στρατό που χωρίς τη θυσία του σοβιετικού λαού, ο πόλεμος θα είχε πάρει άλλη τροπή με αμφίβολα αποτελέσματα.
Για όσους αναρωτιούνται τι θα γινόταν αν η Ελλάδα με τη συμφωνία της Γιάλτας παραχωρούνταν στη ζώνη επιρροης της σοβιετικής ένωσης και γινόταν κουμμουνιστικό κράτος ας αναρωτηθούν καλύτερα τι θα γινόταν αν δεν υπήρχε η σοβιετική ένωση και το ΕΑΜ ΕΛΑΣ για να πολεμήσουν το τέρας του φασισμού.
Με τη λήξη του πολέμου οι σύμμαχοι προσπάθησαν με νύχια και με δόντια να διαβάλουν και να καταστρέψουν αυτόν τον ηρωικό αγώνα. Εμφύλιοι, διώξεις, εξορίες, ψυχρός πόλεμος. Οι φίλοι γίνανε εχθροί και από τις δύο πλευρές.
Ο Τσώρτσιλ διατάζει τον Σκόμπι να βομβαρδίσει την Αθήνα για να γλιτώσει τους ταγματασφαλίτες οι οποίοι ήταν χρήσιμοι για την επάνοδο του βασιλιά και του Γεωργίου Παπανδρέου που προασπίζονταν τα αγγλικά συμφέροντα στην περιοχή.
Η πρώην Σοβιετική Ένωση, σημερινή Ρωσία, έχασε σχεδόν 27 εκατομμύρια πολίτες της κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας στη Ρωσία γιορτάζεται κάθε χρόνο η “Μέρα της Νίκης” στη μνήμη της μεγάλης θυσίας αλλά και νίκης.
Το 1935 η Ιταλία εισβάλει στην Αιθιοπία και η Σοβιετική Ένωση υπογράφει συνθήκες αλληλοβοήθειας με Γαλλία και Τσεχοσλοβακία. Το 1936 η Ιταλία και η Γερμανία στέλνουν στρατεύματα στην Ισπανία ενώ η Αγγλία και η Γαλλία υιοθετούν τη γραμμή της «μη επέμβασης» στα πλαίσια της πολιτικής της ενδοτικότητας.
Οι παραχωρήσεις και της Αγγλίας και της Γαλλίας προς τον Χίτλερ, τον κάνουν να συνειδητοποιήσει ότι οι Δυτικοί είναι ευκολότεροι αντίπαλοι και με μικρότερη διάθεση για αντίσταση, αφού έχουν ήδη επενδύσει μεσοπολεμικά στο καθεστώς.
Από τη ναζιστική Γερμανία θησαύρισαν κολοσσοί της βιομηχανίας, όπως η IG Farben και η Krupp, η Ford, η Adidas, η Puma, η Hugo Boss, η General Motors, η IBM, η Standard Oil, η Coca Cola (ήταν μάλιστα μέγας χορηγός των ολυμπιακών του Βερολίνου) που διατήρησαν εμπορικούς δεσμούς και έντονη δραστηριότητα μέσα στο ναζιστικό σύστημα.
Έτσι ο Χιτλερ γνωρίζοντας πώς οι βιομήχανοι θα συνεχίσουν να τον στηρίζουν αποφασίζει να επιτεθεί πρώτα στη Δύση. Στο σχεδιασμό του αυτό προτείνει στις 20 Αυγούστου του 1939 στη Σοβιετική Ένωση την υπογραφή Συμφώνου μη επίθεσης.
Ο Στάλιν αντιλαμβάνεται την ευκαιρία και το Σύμφωνο υπογράφεται στις 23/8/1939 και το οποίο έγινε γνωστό ως Σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ. Με αυτό το Σύμφωνο ο Στάλιν και η ηγεσία του ΚΚΣΕ κέρδισαν χρόνο για να προετοιμαστούν.
Ο Στρατηγός Ζούκοφ στα απομνημονεύματά του θεωρεί εντυπωσιακές τις παραδόσεις στρατιωτικού υλικού και ότι η ενίσχυση της άμυνας από το 1939 έως το 1940 ήταν η καλύτερη δυνατή.
Η μεγάλη νίκη, πάντα σύμφωνα με τον Ζούκοφ, προήλθε από την καθοδήγηση του Κόμματος αλλά και το σύνολο του λαού. Η άμυνα ξεκίνησε από την εκβιομηχάνιση ήδη από το 1928 και στη νίκη συνέβαλαν η αναπτυγμένη βιομηχανία, η ενότητα του έθνους, το ισχυρό σοσιαλιστικό κράτος.
Στις 22 Ιουνίου 1941 η Γερμανία επιτίθεται εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης, η γνωστή “Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα” ξεκινάει και τα γερμανικά φασιστικά στρατεύματα περνούν τα σύνορα της Σοβιετικής Ένωσης. Μαζί με τους Γερμανούς πολεμούν οι Ιταλοί, οι Ουκρανοί, οι Ρουμάνοι, οι Φινλανδοί και οι Ούγγροι.
Οι Γερμανοί υπερείχαν σε έμψυχο υλικό και οπλισμό στέλνοντας 190 μεραρχίες, 5,5 εκατομμύρια στρατιώτες, 5.000 αεροπλάνα και 3.500 άρματα μάχης. Οι σοβιετικοί παρέταξαν λίγο παραπάνω από το μισό του στρατού τους κατά μήκος των συνόρων τους, δηλαδή περίπου 2,5 εκατομμύρια στρατιώτες και αξιωματικούς ενώ ο υπόλοιπος στρατός ήταν στις περιφέρειες σε απόσταση περίπου 500 χιλιόμετρα από τα σύνορα.
Οι Γερμανοί είχαν την υπεροπλία στον αέρα, ενώ την πρώτη μέρα κατάφεραν να καταστρέψουν 1.200 σοβιετικά αεροπλάνα. Μέχρι τις 25 Ιουνίου οι Γερμανοί μπήκαν έως και 150 χιλιόμετρα μέσα στη Σοβιετική Ένωση. Μέσα σε λίγες ημέρες το Λένινγκραντ κινδύνευε να πέσει.
Η εκτίμηση των Γερμανών ότι θα διέλυαν το σύνολο του Κόκκινου Στρατού εφαρμόζοντας το περιβόητο Blitzkrieg (κεραυνοβόλο πόλεμο) δεν επετεύχθη και ο ρυθμός της προέλασής τους μειωνόταν μέρα με τη μέρα. Τέλος Αυγούστου με αρχές Σεπτεμβρίου ο Κόκκινος Στρατός κατάφερε πλήγματα στον αντίπαλο.
Το Λένινγκραντ κατάφερε να απελευθερωθεί από το φασιστικό εναγκαλισμό του γερμανικού στρατού σταματώντας την προέλασή του στις 26 Σεπτεμβρίου. Ενώ η ΚΕ ζήτησε στις κατεχόμενες περιοχές να αρχίσει παρτιζάνικος αγώνας, όπως και έγινε.
Παράλληλα αποφασίστηκε επιστράτευση της εθνικής οικονομίας, αύξηση της παραγωγής κάρβουνου, πετρελαίου κ.λπ. ενώ 10 εκατομμύρια άνθρωποι μετακινήθηκαν στα μετόπισθεν μαζί με 1.523 εργοστάσια, σε απομακρυσμένες περιοχές.
Οι Γερμανοί απτόητοι θέτουν σε ενέργεια το σχέδιο “Typhoon“ δηλαδή την κατάληψη της Μόσχας. Οι σφοδρές μάχες κράτησαν το γερμανικό στρατό 100 χιλιόμετρα έξω από τη Μόσχα.
Το χειμώνα 1941 - 1942 η κατάσταση αντιστρέφεται και ο Κόκκινος Στρατός περνάει στην αντεπίθεση. Το Δεκέμβριο του 1941 ο Χίτλερ δίνει εντολή ο στρατός του να περάσει σε κατάσταση άμυνας.
Από τον Ιανουάριο έως και τον Απρίλιο του 1942 ο Κόκκινος Στρατός κάνει γενική επίθεση. Η επιτυχία των σοβιετικών στρατευμάτων είχε μεγάλη σημασία στρατιωτική, διεθνή και πολιτική.
Η απόβαση στη Νορμανδία το 1944 άνοιξε το δεύτερο μέτωπο στη Δυτική Ευρώπη κάτι που η ΕΣΣΔ ζητούσε εδώ και τρία χρόνια και μείωσε σε ένα βαθμό την πίεση που δεχόταν ο Κόκκινος Στρατός στο Ανατολικό Μέτωπο, αν και η υπεροχή του ήταν ήδη σίγουρη.
Η συμμαχική αυτή επιχείρηση δεν αναιρεί το γεγονός ότι η κύρια φθορά της ναζιστικής πολεμικής μηχανής είχε ήδη συντελεστεί από τη Σοβιετική Ένωση στα προηγούμενα χρόνια του πολέμου. Ο βασικός λόγος ήταν να μην φτάσει ο κόκκινος στρατός ως τον Ατλαντικό και απόκτηση κυριαρχία και στη Γαλλία μιας και οι Γάλλοι παρτιζάνοι ήταν επί το πλείστον κομουνιστές.
Η ήττα του χιτλερικού γερμανικού στρατού στραπατσάρισε την εικόνα του αήττητου στρατού και η αντεπίθεση του Κόκκινου στρατού σε τρία χρόνια θα φέρει την οριστική ήττα της Ναζιστικής Γερμανίας

@istomastor

Someone has to write a book about how the West conceived, helped create and keeps reproducing the pattern of the "frontier state". Such states today are for example Ukraine, Greece, and to a certain extent Lebanon. These states are positioned above the imaginary border diving West and East, which is today once again militarized perhaps to an unprecedented degree.

These states are (self-)trained ideologically to encounter the perceived existential "threat from the East" which comes always in the form of a supposedly constantly aggressive and "imperialist" state (Russia, Turkey, Syria, respectively).

These frontier states, on the other hand, are condemned to the status of economic lackeys of Western capital and the local comprador elites, deprived of any economic sovereignty and social development.

These are societies states with intense inequalities and gigantic brain drain. Their educational institutions are in fact increasingly modelled as brain drain machines. Their diasporas are educated at home and employed abroad, sending back remittances, which is often the main bloodline of the economy.

Their intellectual elites (even those on the left spectrum) are also buying in the perception of the "eastern threat", albeit dressed in a pseudomarxist, western leftist or secular guise. Their critique of the West stops short from understanding deeper traits of economic, political, ideological warfare whose themselves are often products.

In terms of historical self-perception, these states understand themselves as liberated border zones that pushed back against the advancement of the forces of evil which often appear in the shape of armies, while recently come as migrants and refugees.

In any case, the ideological insecurity of these states vis-a-vis supposed organized plans of civilisational takeover by the mighty eastern Other is always the root of their foreign policy and the rallying and recruitment cry for the far right.

In terms of geopolitics, the frontier state pattern equips these states with a constant obsession with the eastern threat, which obstructs the ability to see the rest of the world in a sober light. These states are both euro-centric and east-phobic, despite the fact that they still share immense cultural traits with the people on the other side of the border! In most cases, they share a millennia-long history of coexistence as part of wider pre-capitalist empires.

Today, however, every major geopolitical move for these states is commonly read, decided and framed within the framework of the threat of the east. Even far fetched history becomes impossible to rethink since every such effort constitutes a form of epistemological treason to the nation.

At some point, especially during crises and (often imported) tensions, the obsession with the threat from the east takes the form of moral panic and outright paranoia, while the enemy and its local collaborators are perceived to have infiltrated everything in the buffer state and its periphery: media, politics, education as well as neighboring governments and international organizations.

There is always thus a recurrent need to "cleanse" such evil traces, which often takes the shape of pogroms by proto-fascist forces whose declared aim is to eradicate political, linguistic, cultural or ideological influences of the threatening east.

These campaigns might at some critical juncture reach levels of ethnic cleansing and massive population transfers. In any case, racial/cultural purity is often the guiding principle of fascist forces in these states. These forces are traditionally supported - militarily, politically, ideologically - by the West: Greek fascists, Lebanese falangists, Ukrainian ultra-nationalists and to the West they swear allegiance.

It is important to note that these historical states do not share similar trajectories or even positionalities in the global division of imperial domination. Some are more successful examples than others. Greece for example is a successful case of frontier state; Lebanon is not. Ukraine is currently been sacrificed.

These states might be useful for one period while fall into irrelevance in the next. They might be used as pons of imperial plans to divide and rule regions of strategic importance to the imperium: Middle East, Balkans, East Europe.

Today however these frontier states seem to have fallen further below in the priority list of their patrons. The financial colonization of Greece, the abandonment of Lebanon, the sacrifice of Ukraine underlines the fate of the states that are thrown to the dogs by their own protectors if the time is ripe.

Today, these states have very different positions in the strategic consideration of the imperial rulers but they all have one thing in common: they are subordinate and dictated to submit to the new imperial order, at the top of which sits the frontier state par excellence, the garrison state of "Western supremacy", the ideal type of the genocidal state: the state of Israel.

These are preliminary thoughts which need further clarification and differentiation. Hence a book, not a fb post.

kosmatopoulos/fb